Ράβδος ή Κάλαμος;
Σκεφτείτε την εικόνα ενός σαμάνου στην Αφρική, ή αυτή ενός μάγου μιας φυλής
ινδιάνων της Αμερικής του 17ου αιώνα. Αν σας είναι πιο εύκολο,
σκεφτείτε τον Μέρλιν ή τον Γκάλνταφ, από τον άρχοντα των δακτυλιδιών και αν
είστε θρησκευόμενοι, ο Μωυσής είναι ότι πρέπει. Αυτό που είχαν όλοι οι παραπάνω
κοινό, ήταν ένα μεγάλο ραβδί που κρατούσαν, σαν δείγμα δύναμης, σοφίας και
φυλετικής παράδοσης. Συνήθως σε αυτά τα ραβδιά απέδιδαν μαγικές δυνάμεις και ο
κάτοχος τους απέπνεε σεβασμό στα μέλη της φυλής και όχι μόνο. Δεν είναι λίγες
οι περιπτώσεις, όπου η ιστορία μιας φυλής
ήταν σκαλισμένη σε ένα τέτοιο ραβδί και ήταν το κληροδότημα από την μία
γενιά στην άλλη στο βάθος των χρόνων και στην εναλλαγή των γενεών! Ας φανταστούμε τώρα, ότι όλη η
σοφία, η ικανότητα, η τέχνη και γενικότερα ο πολιτισμός των αρχαίων προγόνων
μας, θα μπορούσε να είχε σκαλιστεί σε ένα τέτοιο ραβδί, το οποίο ξεκίνησε να
περνάει από γενιά σε γενιά. Κάθε μια από αυτές, φρόντιζε να σκαλίζει τη δική
της κληρονομιά, για να την παραλάβει η επόμενη. Έτσι από τα ελληνιστικά χρόνια,
πέρασε στο Βυζάντιο και από χέρι σε χέρι έφτασε και στους σύγχρονους Έλληνες. Κάπου
εκεί υπήρξε μια παρεξήγηση, μπορεί και να μη φταίγαμε βέβαια 100%, αλλά το
μοιραίο έγινε. Δυστυχώς το ραβδί της γνώσης, της παράδοσης,
της κληρονομιάς και εν γένει του πολιτισμού μας, το περάσαμε για καλάμι και
αντί να το γεμίσουμε με τα δικά μας σκαλίσματα και να γίνει σκυτάλη στους
επόμενους, το καβαλήσαμε και αρχίσαμε να τρέχουμε! Τρέχουμε εγχώρια, τρέχουμε εξωχώρια
και με κάθε ευκαιρία επιδεικνύουμε το σπουδαίο έργο που μας άφησαν οι προγονοί
μας. Ουδείς έκατσε να σκεφτεί ότι αυτό που παραλαμβάνουμε σήμερα είναι
προσωρινό και θα πρέπει να το παραδώσουμε αύριο. Κανείς δεν εξέλαβε την
κληρονομιά μας αυτή, ως βάση για να χτίσουμε τα δικά μας έργα μυαλού και ύλης.
Τρέχουμε σαν ξένοιαστα μαθητούδια, που μόνο να παίζουν ξέρουν, έχοντας στο πίσω
μέρος του μυαλού τους ότι οι γονείς τους φροντίζουν για όλα… φαί, ντύσιμο,
ασφάλεια, διασκέδαση, μέλλον! Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια σπαταλά
δυνάμεις, πολύτιμο χρόνο και κυρίως ανθρώπινο δυναμικό, χωρίς να επενδύει σε
τίποτα που θα κάνει το αύριο της καλύτερο από το χθές. Μετά από πολλά χρόνια
ιστορίας, έσπασε ένα συνεχές, που δεν σπάει στα έθνη εύκολα, καταφέρνουμε να
μην προοδεύουμε σε καιρό ειρήνης. Όλος ο κόσμος ζει την 4η
τεχνολογική επανάσταση και εμείς έχουμε χαθεί στη μιζέρια μας κοντά στα 10
χρόνια τώρα! Το τραγικό είναι πως, όσο διατηρείται αυτή η κατάσταση, τόσο πιο
πολύ συνηθίζουμε και βυθιζόμαστε στην κρίση, αρνούμενοι πεισματικά να
απαγκιστρωθούμε από το στήθος του κράτους, που τόσα χρόνια μας τάιζε. Τότε όμως
ήταν η εύκολη λύση για κέρδος και καλή ζωή, τώρα πια φαντάζει σωσίβιο στον
ωκεανό της αποστράγγισης της ρευστότητας και της ανεργίας. Ο χρόνος λοιπόν δρα
εναντίον μας και τρέφει αυτή τη νοσηρή κατάσταση, ένα ιδιότυπο σύνδρομο
Στοκχόλμης μεταξύ ημών και της φθοράς!Ο κόσμος είναι εκεί έξω, έχει ότι χρειαζόμαστε, είναι τόσο διάχυτη η
πληροφορία πια, τόσο εύκολα προσβάσιμη, ώστε δεν χρειάζεται καν να
καινοτομήσουμε εμείς οι ίδιοι, αρκεί να μάθουμε να διαχειριζόμαστε προς όφελος
μας τα καλά που προσφέρει απλόχερα η σύγχρονη πραγματικότητα. Ο θρόνος που
αναπαυόμαστε τόσα χρόνια, οι δάφνες που αξιώνουμε από όλους επειδή είμαστε
απόγονοι κάποιον σπουδαίων, είναι μόνο στα όνειρα μας και εξυπηρετεί την
κουτοπονηριά μας. Η ράβδος πρέπει να κληρονομηθεί στους επόμενους με κάτι νέο
σκαλισμένο στο σώμα της, αλλά δυστυχώς βλέπω πως ούτε καν τα χέρια, για να την
κρατήσουν και να την παραδώσουν, δεν υπάρχουν. Έχει αποτεθεί απαλά στα πόδια
του «θρόνου» μας περιμένοντας αυτόν που θα αποδεχθεί την πρόκληση και να τη
σηκώσει. Έχουμε όμως οι μπαγάσηδες και αυτό το χαρακτηριστικό… όταν πάει
κάποιος να σηκωθεί από την μετριότητα, προσπαθούμε με κάθε τρόπο να τον ξαναφέρουμε
στα μέτρα της μάζας… 500000 κόσμος, μέσα σε αυτά τα χρόνια έχει δει αυτό που
διαπιστώνω κι εγώ και αποφάσισε να μετοικήσει, το στοίχημα είναι μεγάλο και ο
καιρός μαζεύει επικίνδυνα.Εφημερίδα «ΓΝΩΜΗ ΠΑΤΡΩΝ» 19/11/2018
Παρακαλώ τα σχόλια να είναι κόσμια...