Για παραλείψεις της πολιτικής προστασίας ή γενικά για κάθε παράλειψη του κρατικού μηχανισμού που οδηγεί σε άσχημες καταστάσεις, δεν γίνεται οι πολιτικοί υπεύθυνοι να φυλακίζονται, αλλιώς δεν θα βρισκόταν κανένας να αναλάβει θέσεις ευθύνης. Η ενασχόληση με την πολιτική πρέπει να είναι λειτούργημα (άλλο πως έχει καταντήσει σήμερα) και υποτίθεται ότι οι πολιτικές δράσεις γίνονται με καλή την πίστη και στα πλαίσια του δυνατού. Η ευθύνη των εκάστοτε κυβερνώντων είναι και πρέπει να παραμείνει καθαρά πολιτική! Σα να βλέπω ήδη το μειδίαμα στο πρόσωπο του αναγνώστη… Το πρόβλημα λοιπόν είναι ότι, την πολιτική ευθύνη τη θεωρούμε ανάξια για να ασχοληθεί κάποιος και ότι αποτελεί απλά μια έκφραση για να ξεπεράσει ο πολιτικός μια δυσκολία ή παράλειψη του, «Έλα μωρέ… θα πω ότι αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη και δεν τρέχει κάτι, θα ξεχαστεί!». Σε μια φυσιολογική χώρα, όπου η τσίπα φυτρώνει εκεί που τώρα υπάρχει η ξετσιπωσιά, η πολιτική ευθύνη επιφέρει επιπτώσεις στην πολιτική καριέρα και στην ηθική ενσυναίσθηση του υπεύθυνου. Ταυτόχρονα στα μάτια των πολιτών αποδοκιμάζεται ο πολιτικά υπεύθυνος και απαξιώνεται, οπότε όλη αυτή η διαδικασία καταλήγει στην αυτονόητη εξαφάνιση του από την πολιτική σκηνή. Αυτονόητη, διότι οι ψηφοφόροι δεν πρόκειται ποτέ να ξαναεμπιστευτούν κάποιον που απέτυχε στις πολιτικές του δράσεις, αλλά και ο ίδιος δεν τολμά να ξαναζητήσει την ψήφο τους από ντροπή και αυτογνωσία περί των δυνατοτήτων του.

            Είπαμε όμως τα παραπάνω γίνονται εκεί που υπάρχουν πολιτικοί με αιδώ και ψηφοφόροι με μνήμη και σοβαρό κριτήριο αξιολόγησης. Εδώ, εν Ελλάδι… π.χ. η κα Δούρου ήταν και παραμένει υποψήφια του κυβερνώντος κόμματος, ενώ και στο παρελθόν ένα mea culpa έχει ξεμπλέξει από δύσκολες καταστάσεις πολιτικούς και πολιτικούς! Για να καταλήξω… αν θέλουμε ποτέ να αποκτήσει νόημα η έννοια της πολιτικής ευθύνης, θα πρέπει πρώτα να αποκτήσει νόημα και υπόσταση η ψήφος μας, η ψήφος των πολιτών! Όσο πιο «ακριβή» γίνει, τόσο πιο πολύ θα την εκτιμούν και όσοι μας την ζητούν με τόση θέρμη πριν από κάθε εκλογές. Κάθε 4 χρόνια να βασανίζουμε λίγο το μυαλό μας προσπαθώντας να ψηφίσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δεν το λες και τρομερή θυσία. Ας μην ξεχνάμε πως όσους πολιτικούς έχουμε κατηγορήσει στο  παρελθόν για παραλείψεις ή άλλες ευθύνες, εμείς τους τοποθετήσαμε στη θέση που βρίσκονται… και σε κάθε περίπτωση να θυμόμαστε, η εμφάνιση μας στην κάλπη είναι καλύτερη από την αποχή!

Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ» 21/3/2019